Herinneringsconcert

Hier vindt u een verslag van het herinneringsconcert.
De eerste foto’s staan in het fotoboek. Er zijn nog veel meer foto’s, maar deze moeten eerst nog worden uitgezocht en soms worden bewerkt. Houd de website in de gaten!

Op 14 februari 2009 vond een herinneringsconcert plaats ter herrinnering van de heer Dubach. Onze oprichter is dit jaar precies 10 jaar geleden overleden en had ook nog eens 100 jaar geworden. In een goed gevulde kerk werden 15 stukken ten gehore gebracht. Alle stukken hadden herinneringen, welke soms terug gingen tot 1952. Onze voorzitter, Annelies Molenaar, praatte de stukken als vanouds op een leuke manier aan elkaar. Er kwamen veel anekdotes (en aanschafprijzen van de muziek) uit de oude doos. Wie wat bewaart die heeft wat!

De herinneringen begonnen al in de hal. Overal waren grote vellen papier opgehangen vol met krantenknipsels, oude programma’s, foto’s en andere herinneringen. Zeer veel verhalen kwamen naar boven bij het bekijken van de bladen. De vereniging bestaat pas officieel sinds 1976, maar aan alles was te zien dat Capriccio al ver voor 1976 actief was.

Het concert zelf begon natuurlijk om klokslag 14:00 uur. De heer Dubach had het niet anders gewild. Onder luid applaus werd begonnen met de Woolie mars. Een mars hoort natuurlijk als opening gespeeld teworden. Daarna werd vervolgd met ouverture Fridesca. Wat zou Capriccio zijn zonder ouvertures?!

Dat de heer Dubach ook een gevoelige kant had was wel te zien aan nummers als Poeme, Plaisier d’Amour (en dat op Valentijnsdag), Adante Religiose en Fruhlings Erwachen.

Dat Capriccio bekend staat om zijn zeer luide tremolo werk was ook het gehele concert te horen. Er waren verhitte gezichten te zien en de snaren hadden het weer zwaar te verduren. Het is weer een wonder dat er geen snaar gebroken is.

Bij Russich gingen onze gedachten terug naar de tijd van mevrouw Dubach en tante Ina, die dit nummer vol overgave speelden. Ook in het slotwoord werd door Bep aangehaald dat Capriccio eigenlijk 1 grote familie is.

Natuurlijk kwam het verleden nog vaker aan bod. Tijdens de pauze ging tante Maartje net als vroeger met de pet (de hoed van de heer Dubach) rond om de kosten van het concert te dekken. En natuurlijk hopende op wat extra’s, zodat er nieuwe muziek gekocht kon worden.

Het concert eindigde heel toepasselijk met het nummer Memory, waarna onder het genot van grote schalen bitterballen nog enkele uren werd na gepraat.